Jak rozwiązywać łamigłówkę z jedną gwiazdką w linii

Postaw gwiazdki tak, by w każdym rzędzie, w każdej kolumnie i w każdym obrysowanym regionie była dokładnie jedna.

Żadne dwie gwiazdki nie mogą się stykać, nawet rogami.

Krzyżyki to twoje własne notatki, gdzie gwiazdki być nie może; odpowiedzią są same gwiazdki.

Stuknij pole, by je skreślić, stuknij ponownie, by postawić gwiazdkę, jeszcze raz — by wyczyścić. Przeciągnij palcem po polach, by skreślić kilka naraz.

Gwiazdka czerwienieje, gdy styka się z inną albo gdy w jej rzędzie, kolumnie lub regionie jest ich za dużo.

Nic nie jest dane: plansza zaczyna się pusta i każdą gwiazdkę stawia się samemu. Krzyżyki to druga połowa gry — skreślone pole to pole, o którym nie trzeba już myśleć, i większość rozwiązywania to skreślanie, aż gwiazdki nie będą miały gdzie indziej stanąć. Każda plansza ma dokładnie jedno rozwiązanie i da się do niego dojść bez zgadywania.

Region, który mieści się w jednym rzędzie albo w jednej kolumnie, musi postawić swoją gwiazdkę właśnie tam — a ta gwiazdka jest zarazem gwiazdką całego rzędu. Wszystko inne w tym rzędzie odpada. To ruch otwierający niemal każdą planszę i nie wymaga żadnej wcześniej postawionej gwiazdki.

Postawiona gwiazdka załatwia rząd, kolumnę i region — i wyklucza osiem sąsiednich pól. Większość plansz pada od samego tego: każda gwiazdka skreśla pola, a skreślenia zostawiają następnemu regionowi jedno miejsce.

Dwa rzędy mają razem dwie gwiazdki. Jeśli w tych rzędach leżą dwa całe regiony, to one dostarczają obie — i żaden inny region nie może tam postawić gwiazdki. Ruch z jedną linią, opisany wyżej, to ten sam argument dla jednego rzędu; działa dla dowolnej liczby i tak samo dla kolumn.

Liczenie rzędu, kolumny albo regionu mówi, gdzie może stanąć jego gwiazdka — ale mówi też, czego ta gwiazdka dotknie. Jeśli każde pole, na którym mogłaby stanąć, styka się z tym samym polem obok, to pole nigdy nie będzie gwiazdką i jest skreślone bez stawiania czegokolwiek. To „co jeśli” — załóż tu gwiazdkę i patrz, jak jakiejś linii albo regionowi brakuje miejsca — zadane od strony linii, gdzie jest liczeniem, a nie zgadywaniem: jeden rząd, kolumna albo region naraz to cała technika, a założenie, które potrzebuje drugiego, to już zgadywanie.