Jak rozwiązywać Wednesday Frog

Każda żaba skacze trzy razy: w poniedziałek, we wtorek i w środę.

Skok prowadzi prosto w górę, w dół, w lewo albo w prawo i zawsze kończy się dwa pola dalej: żaba przeskakuje nad sąsiednim polem i ląduje tuż za nim.

Przeskoczyć można tylko nad wodą albo nad kamieniem, nigdy nad liściem ani nad polem, z którego startuje któraś żaba.

W poniedziałek i we wtorek żaba ląduje na wodzie, a w środę na liściu. Na każdym liściu ląduje dokładnie jedna żaba.

Każdy kamień trzeba przeskoczyć, i to dokładnie raz. Na kamieniu lądować nie wolno.

Żadnego pola nie używa się dwa razy, nawet innego dnia i nawet gdy żaba już je opuściła: ani do startu, ani do lądowania, ani do przeskoku.

Stuknij żabę, a potem pole, na które ma skoczyć. Stuknięcie pola, na którym wybrana żaba wylądowała, cofa ten skok i wszystkie późniejsze skoki tej żaby.

Przy włączonych Krzyżykach stuknięcie pola stawia albo zdejmuje krzyżyk. To twoje notatki — gra ich nie sprawdza.

Dane są tylko żaby, liście i kamienie, a liści jest zawsze tyle, ile żab. Każda plansza ma dokładnie jedno rozwiązanie i da się do niego dojść bez zgadywania. Na planszy 6 × 6 wystarczą jedyna droga i jedyna żaba dla liścia albo kamienia, 8 × 8 wymaga także pól pewnych bez względu na drogę, a 9 × 9 — również dróg, które zostawiają innych bez wyjścia.

Zasady wyżej mówią wszystko, a tutaj każda jest narysowana. Linia ciągła to skok, który wolno zrobić, przerywana z krzyżykiem na końcu — skok, którego nie wolno, a kropka to pole, na które żaba może skoczyć. Skoku, którego nie wolno, plansza nie wykona: powie jednym zdaniem, którą zasadę łamie.

Najprostszy ruch to żaba, która ma tylko jedną drogę. Sprawdza się to skok po skoku — w poniedziałek i we wtorek musi wylądować na wolnej wodzie, w środę na liściu — i czasem z czterech kierunków zostaje jeden. Taka droga jest pewna, a jej pola należą odtąd tylko do tej żaby: nikt inny nad nimi nie przeskoczy ani na nich nie wyląduje, więc każda droga innej żaby, która ich dotyka, odpada.

Na każdym liściu musi wylądować jakaś żaba, a nad każdym kamieniem ktoś musi przeskoczyć. Kiedy więc do liścia może jeszcze doskoczyć tylko jedna żaba, to ona na nim skończy, a jej drogi do innych liści odpadają. Z kamieniem tak samo: jeśli przeskoczyć go może już tylko jedna żaba, jej droga musi prowadzić nad nim. Na planszy 6 × 6 trzeba tak rozstrzygnąć kamień co najmniej raz.

Kiedy żaba ma kilka dróg, nie trzeba wiedzieć, którą pójdzie, żeby coś z nich wyczytać. Pola, których używają wszystkie jej drogi — ląduje na nich albo nad nimi przeskakuje, jakkolwiek by poszła — są jej na pewno, a więc niczyje inne: każda droga innej żaby, która ich dotyka, odpada. Na planszy 8 × 8 trzeba tak spojrzeć na żabę co najmniej raz.

Kiedy wszystko inne milknie, zostaje pytanie „co by było, gdyby”. Weź jedną drogę żaby i sprawdź, czy po niej wszystkim zostaje wyjście: każdej innej żabie jakaś droga, każdemu kamieniowi ktoś, kto nad nim przeskoczy, każdemu liściowi ktoś, kto na nim wyląduje. Jeśli nie, ta droga odpada. To nie zgadywanie: niczego nie rysuje się na próbę, tylko patrzy, co ta droga zabiera innym. Na planszy 9 × 9 trzeba tak odrzucić drogę co najmniej trzy razy.