Jak rozwiązywać Slitherlinka
Slitherlink to kwadratowa plansza z kropek, a w niektórych polach między nimi jest cyfra od 0 do 3. Zadanie polega na tym, żeby połączyć sąsiednie kropki krótkimi liniami w jedną zamkniętą pętlę, która nigdy się nie przecina ani nie rozgałęzia, tak by wokół pola każdej cyfry było dokładnie tyle linii, ile ona mówi.
Nic tutaj nie jest podpowiedzią: gra nigdy nie porównuje Twojej planszy z rozwiązaniem i żaden z opisanych niżej ruchów tego nie potrzebuje. Tych pięć technik, od najprostszej, to cała skala, według której ocenia się trudność plansz. Każdą narysowaliśmy na małej planszy.
Zagraj w dzisiejszego Slitherlinka
Jak grać
Połącz sąsiednie kropki liniami tak, żeby powstała jedna zamknięta pętla.
Pętla nigdy się nie przecina ani nie rozgałęzia: z każdej kropki wychodzą dwie linie albo żadna.
Cyfra mówi, wzdłuż ilu z czterech boków jej pola biegnie pętla; przy polu bez cyfry pętla może biec dowolnie.
Krzyżyki to Twoje własne notatki, gdzie linii być nie może; odpowiedzią są same linie.
Stuknij między dwiema kropkami, żeby narysować linię, stuknij ponownie, żeby postawić krzyżyk, i jeszcze raz, żeby go usunąć. Przeciągnij od kropki do kropki, żeby narysować kilka linii naraz; przeciągnięcie zaczęte na linii zmazuje linie po drodze, a przez krzyżyk linii nie przeciągniesz.
Planszę przybliżysz i przesuniesz dwoma palcami; przybliżoną możesz też przesuwać miniaturą, która pojawi się obok przycisku Cofnij. Jednym palcem zawsze rysujesz.
Prawym przyciskiem myszy postawisz albo zdejmiesz krzyżyk, a przeciągając z wciśniętym przyciskiem, zrobisz to samo na kilku odcinkach naraz. Strzałkami przechodzisz z kropki na kropkę; Shift ze strzałką rysuje linię w tym kierunku, a Alt (Option) ze strzałką stawia tam krzyżyk.
Cyfra czerwienieje, gdy wokół jej pola jest za dużo linii, i szarzeje, gdy jest ich dokładnie tyle, ile trzeba. Kropka czerwienieje tam, gdzie linie się rozgałęziają, a gdy wszystkie cyfry już się zgadzają, także tam, gdzie linia się urywa.
Każda plansza ma dokładnie jedną pętlę pasującą do jej cyfr i da się do niej dojść bez zgadywania. Na odcinku — tak niżej nazywamy miejsce między dwiema sąsiednimi kropkami — może być linia, krzyżyk albo nic, a większość dalszych wniosków opiera się na dwóch faktach wynikających z zasad. Z kropki wychodzą dwie linie albo żadna, więc linia, która dotrze do kropki, zawsze biegnie z niej dalej, a kropka bez linii z jednym tylko wolnym odcinkiem nie przyjmie żadnej. A cyfra liczy boki: przy zerze pętla nie biegnie wzdłuż żadnego, przy trójce wzdłuż wszystkich oprócz jednego.
Liczenie
Odcinkiem nazywamy miejsce między dwiema sąsiednimi kropkami, a odcinek, na którym nie ma ani linii, ani krzyżyka — wolnym. Pięć ruchów wymaga tylko liczenia i każda plansza korzysta z nich od pierwszego spojrzenia do ostatniego:
- Cyfra, która ma już wszystkie swoje linie: pozostałe boki dostają krzyżyki.
- Cyfra, której zostało dokładnie tyle wolnych boków, ile jeszcze potrzebuje: na wszystkich są linie.
- Kropka z dwiema liniami: pozostałe odcinki przy niej dostają krzyżyki.
- Kropka z jedną linią i jednym wolnym odcinkiem: linia biegnie nim dalej.
- Kropka bez linii z jednym tylko wolnym odcinkiem: ten odcinek dostaje krzyżyk, bo pętla, która by tamtędy weszła, nie miałaby którędy wyjść.
Każdy ruch otwiera drogę następnemu i tę planszę da się rozwiązać samym liczeniem — choć żadnej z plansz w grze nie da się tak rozwiązać: każda wymaga też co najmniej techniki z następnego rozdziału.
Cyfra i jej rogi
Kiedy liczenie utknie, spójrz na jedną cyfrę razem z czterema kropkami w rogach jej pola. Z każdej z tych kropek wychodzą dwie linie albo żadna, więc spośród wszystkich sposobów, na jakie można narysować wolne boki cyfry, niektóre zostawiłyby przy którejś kropce luźny koniec albo rozgałęzienie; pętlą mogą być tylko pozostałe, a to, co wspólne im wszystkim, jest przesądzone. Kilka układów pojawia się raz po raz: trójka w rogu planszy, jedynka w rogu, linia dochodząca do rogu cyfry z zewnątrz i róg, z którego nie ma innej drogi niż dwa boki samej cyfry. Każda plansza 7 × 7 tego wymaga.
Pętla nie może zamknąć się za wcześnie
Pętla jest tylko jedna, więc żaden jej kawałek nie może zamknąć się w sobie, dopóki inne linie czekają jeszcze na połączenie. Kiedy dwa luźne końce jednego kawałka linii dzieli tylko jeden odcinek, ten odcinek dostaje krzyżyk: linia na nim zamknęłaby osobną małą pętlę, a pozostałe linie nie miałyby się już z czym połączyć. Łatwo to przeoczyć, bo żadna pojedyncza cyfra tego odcinka nie zabrania — zabrania go dopiero cała plansza. Ten ruch przydaje się dopiero od planszy 10 × 10.
Dwie cyfry naraz
Niektóre wnioski wymagają dwóch cyfr jednocześnie: żadna sama nie mówi dość, ale razem, ze wspólnymi bokami i kropkami, zostawiają pętli tylko kilka dróg. Dwie trójki stykające się rogami: przy wspólnej kropce każda ma dokładnie jedną linię, więc oba boki każdej po przeciwnej stronie to linie. Dwie trójki obok siebie: bok każdej naprzeciw wspólnego boku to linia, a sam wspólny bok też, bo bez niego powstałaby pętla wokół samych tych dwóch pól. Inne pary działają tak samo: rozpisz wszystkie sposoby, na jakie da się narysować obie cyfry naraz, i zachowaj to, co wspólne. Każda plansza 10 × 10 tego wymaga.
Wewnątrz i na zewnątrz
Zamknięta pętla dzieli planszę na dwie części: każde pole jest albo wewnątrz niej, albo na zewnątrz, a wszystko za brzegiem planszy jest na zewnątrz. Kto przejdzie przez linię, zmienia stronę; kto przejdzie przez krzyżyk, zostaje po tej samej. Pola połączone krzyżykami są więc po tej samej stronie, pola rozdzielone linią — po różnych, a cyfra mówi, ile z czterech sąsiednich pól jest po innej stronie niż jej własne. Gdy już wiadomo, że dwa pola są po tej samej stronie, odcinek między nimi dostaje krzyżyk; gdy po różnych — linię. Ta technika sięga przez całą planszę, a nie tylko do sąsiednich pól, i każda plansza 12 × 12 jej wymaga. Na rysunkach poniżej zacienione pola są wewnątrz pętli, a pole z kółkiem jest na zewnątrz.
Bez zegara. Wyjdź i wróć — wszystko jest zapisane.
Zagraj w dzisiejszego Slitherlinka